Για ό,τι παλιό...μη μιλάς

   Εξεταστική, χαμός, αναβλητικότητα, διάβασμα, τα ξύνουμε και λίγο γιατί φοιτητές είμαστε στο κάτω κάτω, ε κάνας καφές εδώ κι εκεί, τα γνωστά πάνω κάτω.

   Ντάξει η αλήθεια είναι στην περίοδο της εξεταστικής όταν γυρνάω σπίτι αφότου έχω δώσει μάθημα είμαι λίγο αλλού, πες είναι η κούραση, η πίεση, το άγχος; Δεν ξέρω. Ειδικά όταν γυρνάω σπίτι με το μετρό βυθίζομαι στο κάθισμα και βάζω τα ακουστικά στο φουλ μέχρι να φτάσω.
   Μια τέτοια μέρα ήταν και η προχθεσινή που λέτε. Είχα κι ένα περίεργο προαίσθημα από το πρωί... Τελικά το προαίσθημα δικαιώθηκε γιατί είδα κάποιον που δεν ήξερα αν ήθελα να δω, που δεν ήξερα αν έπρεπε να τον χαιρετήσω, που δεν ήξερα τι να πω. Τον απέφυγα. Δεν είπα τίποτα. Τι να πεις άμα έχεις να μιλήσεις στον άλλον σχεδόν ένα χρόνο; Αυτός γυρνούσε από τη δουλειά λογικά, εγώ κομμάτια από τη σχολή. Κοίταξα αλλού  -μαλακία μου. Αν και με την άκρη του ματιού μου είδα πως έκανε κι εκείνος το ίδιο. Ντάξει είχε αλλάξει. Και ταράχτηκα που τον είδα, δεν περίμενα να τον δω.
  
   Μετά καθόμουν και σκεφτόμουν σαν χαζό, γιατί να πάρει τέτοια τροπή η κατάσταση; Ξέρεις, μου φαίνεται περίεργο πως κατέληξες να είσαι "ξένος" σε έναν άνθρωπο που έλεγες τα πάντα, μοιραζόσουν τα εύκολα, τα δύσκολα, τα όμορφα, τα αλλιώτικα. Ήταν ο άνθρωπος που μου έλεγε καληνύχτα και στον ύπνο μου συνέχιζα να ονειρεύομαι. Δεν ξέρω, είναι λάθος, πολύ λάθος να μην λες ούτε ένα "γεια" στο τέλος μιας σχέσης.
   Εδώ να πω ένα πράγμα, ό,τι προηγούμενο είναι προηγούμενο για κάποιο λόγο. Τα πισωγυρίσματα με μαθηματική ακρίβεια βγάζουν σε λάθος αποτέλεσμα. Ξεπερνάς και πας παρακάτω. Όμως ρε γαμώτο μου, θες να ακούσεις ένα "Είσαι καλά;". Θα είναι ειλικρινές, ανθρωπος που νοιαζόταν για σένα αληθινά θα συνεχίσει να νοιάζεται...

"Πράσινα γλυκά μου μάτια..."

Αυτό που...

Και τι είναι αυτό που σε κάνει να σπας τα βράδια;
Τι γίνεται και... κάτι αλλάζει...
Ξέρεις, μπορεί να θες να είσαι αισιόδοξος αλλά κάτι συμβαίνει και δεν αντέχεις και λες δεν αξίζει και το αξίζω...

Κάποιος κάποτε μου είπε πως ζούμε πολλά κακά μαζεμένα για να ζήσουμε μια στιγμή κάτι καλό... και μετά πάλι από την αρχή.

Νομίζω το πιστεύω κι εγώ πια, δεν το πίστευα γιατί ξέρω γω είμαι αισιόδοξο άτομο και πάντα μα πάντα θα χαμογελάσω και στα χειρότερα...
Θα μου πεις τι τόσο κακό έχεις ζήσει εσύ πια, σε λίγο κλείνεις τα 20, τι σου βαραίνει τόσο την ψυχή;
Και να θέλει κάποιος δεν ξέρω αν μπορώ να εξηγήσω αλλά πλέον μαζεύονται τόσα πολλά μέσα μου κι ακούω τόσα γύρω μου που δεν θέλω να τα ξέρω...

Κι αυτή η αγκαλιά που ζητάμε είναι μια αγκαλιά τίποτα παραπάνω, που όμως δείχνει τόσα πολλά. Και δεν ξέρω ρε γαμώτο μου, δεν ξέρω. Θέλω να αλλάξω τόσα πολλά και ξεχνάω να αλλάξω την διάθεσή μου πλεόν.

...τουλάχιστον δεν θα σταματήσω ποτέ μα ποτέ να κάνω όνειρα, αυτά σε πάνε μπροστά...
Εκεί θα γυρεύουμε τις όμορφες αναμνήσεις και τα θέλω που έρχονται...


(To be continued)

Η συνομωσία της σιωπής

Καλάβρυτα, ένα μεγάλο "χωριό" της Πελοποννήσου το οποίο περιβάλλεται από πολλά ελατοδάση και πολλά ζώα τα έχουν σαν δικό τους σπίτι. Όπως κάθε καλοκαίρι έμεινα αρκετές μέρες στο Λεχούρι, το οποίο είναι η ιδιαίτερη πατρίδα της μαμάς μου. Το Λεχούρι είναι το τελευταίο χωριό ανεβαίνοντας το βουνό και περιτριγυρίζεται από βουνά με ελατοδάση. Με λίγη παρατηρητικότητα διαπιστώσαμε πως κάτι "έλειπε" από ένα από τα βουνά. Έλειπαν έλατα. Έλατα χρόνων, έλατα όμορφα και περήφανα που στέκονταν εκεί πριν ακόμη γεννηθεί ο παππούς μου εκεί.

 Βλέπετε το βουνό με τη χαράδρα στη μέση, στα δεξιά της φωτογραφίας; Είναι το βουνό που καταστρέφουν.


Συγκριτική φωτογραφία ενός σημείου του ίδιου βουνού. Τραβήχτηκαν την ίδια ώρα, με διαφορά 2 χρόνων. Η μία το 2010 και η άλλη το 2012.

Αυτό που με στεναχώρησε περισσότερο από όλα είναι το γεγονός ότι οι κάτοικοι του χωριού ήξεραν για αυτή την οικολογική καταστροφή και μάλιστα μερικοί ήταν και είναι μέρος αυτής. Έχουν σαν κύρια δουλειά τους να πουλούν τα έλατα που παράνομα έχουν κόψει. Κάθε καλοκαίρι πάνε και τσεκουρώνουν την βάση του κορμού τους, μα δεν τα κόβουν. Περιμένουν τον χειμώνα να ρίξει χιόνι, να πέσει βάρος στα δέντρα. Ύστερα αυτά να πέσουν, να ξεραθούν και τον επόμενο Σεπτέμβρη να τα μαζέψουν έτοιμα, ξερά και κατάλληλα για τζάκι.
 Κανείς δεν λέει τίποτα όμως.
Φοβούνται; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως σε λίγα χρόνια θα βγαίνω στην αυλή του σπιτιού μου και θα βλέπω ένα καραφλό βουνό. Όχι μόνο από έλατα αλλά κι από ζωή. Κι αυτό είναι κάτι που δεν θέλω.

Ένα τραγούδι και μια ιστορία για όλα αυτά τα ''δεν μπορώ'' που πιστέψαμε.

- "Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!"
- "Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός.
- "Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!"

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε: "Να σου πω μια μια ιστορία..."
Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:
Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών.
Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...
Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.
Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων.
Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.
Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση.
Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.
Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι.
Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί.
Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο...
...Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...

"Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο - πολύ σαν τον τον ελέφαντα του τσίρκου.
Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.
Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα.
Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα:
"Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω."
Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε:
"Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.
Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...Με όλη σου την ψυχή!

Του Χόρχε Μπουκάι 

 

Lazy Sunday

Καλό μήνα!!! Όμορφη Κυριακή, με ήλιο και λίγο αεράκι έτσι να σπάει αυτή η περίεργη ζέστη της πόλης.
Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να διαβάζω για την εξεταστική, δύσκολη όμως βρε αδερφάκι μου η εαρινή. Δεν είναι πράγματα αυτά, μέσα στο κατακαλόκαιρο να έχουμε διάβασμα, ε; :P
Δεν δίνω σημασία καμία στο διάβασμα για λίγο καιρό, το μυαλό μου χάνεται στη σκέψη των διακοπών που έρχονται. Σαντορίνη! Σκέφτομαι τα όμορφα βράδια δίπλα στη θάλασσα και τα υπόλοιπα στη βεράντα του σπιτιού της καλής μου φίλης που θα με φιλοξενήσει και απλά χαμογελάω...
Πίνω γλυκό καφεδάκι να με ξυπνήσει, χθες το βράδυ κοιμήθηκα αργά.

 Η μυρωδιά της χθεσινής νύχτας είχε κάτι από τυροκαυτερή, καβουροσαλάτα και ρακόμελο. Όμορφη βραδιά.
 Μαζί με τις προηγούμενες μέρες θα ήθελα να υπήρχεικ και κάτι από έρωτα κι αγάπη και γέλια... Κάτι γλυκό.
Τον καλοκαιρινό έρωτα δεν τον πίστευα. Τώρα φέτος πως άλλαξα γνώμη μην ρωτήσεις, θέλω να τον ζήσω με κάποιον τρόπο πάντως. Με τη χθεσινοβραδινή παρέα μου συζητούσα αυτό που λένε πολλοί τώρα τελευταία. "Θέλω να ερωτευτώ!" Μάλλον έχει επικρατήσει η άποψη πως άμα ερωτευτούμε θα τα δούμε όλα (ή σχεδόν όλα) όμορφα αυτήν την περίοδο... Εγώ συμφωνώ. Και το πιστεύω κι εγώ. Όταν ερωτεύεσαι όλα γίνονται καλύτερα, όλα είναι πιο εύκολα. Σου δίνουν δύναμη οι πεταλούδες; Δεν ξέρω. Η σκέψη του/της; Τα φιλιά του/της; Μακάρι...

*έλα να πετάξουμε μαζί πάνω από το φεγγάρι και τ'αστέρια...*

 

*Δώσ'μου ένα φιλάκι κι έλα πιο κοντά...*

A for Athens

Που θα πάμε για καφέ;
Πάμε Θησείο;
Πάλι ρε; Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει.
Πάμε θάλασσα;
Μακριά γαμώτο...
Ρε, πάμε στο Μοναστηράκι στο καινούριο το A for Athens;


Για καφετεριομπάρ ο λόγος. Το σνόμπαρα στην αρχή να πω την αλήθεια μου, νόμιζα θα ήταν υπερβολικά ακριβό επειδή είναι στο roof garden του ομώνυμου ξενοδοχείο στo Μοναστηράκι.
Μάντεψε όμως. Άλλαξα γνώμη με το που έβγαλα το πόδι μου από το ασανσέρ! Κοίτα τι είδα:

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ θέα δεν είναι; Μιλάμε είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Στον 6ο όροφο του ξενοδοχείου βρίσκεται, είχε κι ένα ευχάριστο αεράκι που δεν σε έκανε να σκας ακόμη.
Ο freddo cappuccino 4,80 ευρώ. Καλά, φτηνό δεν τον λες. Με τέτοια θέα και σε καφετέρια ξενοδοχείου όμως, την κατάπιαμε την τιμή.
Ντάξει, έπαιξε και το ρόλο της η Ακρόπολη και η πανέμορφη Πλάκα απο κάτω!
Στο σύνολο πιστεύω πως αξίζει να πας για απογευματινό καφέ εκεί ή για ένα ποτάκι στην ταράτσα, να βλέπεις και τα 5-6 αστεράκια που έχουν καταφέρει να φαίνονται ακόμη στον αθηναϊκό ουρανό.

Τα φιλιά μου :-)

Φοιτητικές εκλογές

Εκλογές, εκλογές, εκλογές. Μόνο αυτό ακούμε τους τελευταίους μήνες. Για καλή μου τύχη (ή κακή μου, όπως θες πάρ 'το) έριξα τις 2 πρώτες μου ψήφους φέτος! Μία στις βουλευτικές και μία στις φοιτητικές. Το αποτέλεσμα των βουλευτικών δεν θα το σχολιάσω σε αυτήν την ανάρτηση γιατί θα γυρίσω στα τετριμμένα κάτι που δεν θέλω. Πάω στις φοιτητικές, μιας κι είμαι πρωτοετής και δεν της είχα καν σκεφτεί μπαίνοντας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

   Οι περισσότεροι θυμούνται την πρώτη μέρα στη σχολή που μας προσεγγίζουν "οι καλοί Σαμαρείτες" με το χαμόγελο στα χείλη για να μας βοηθήσουν να γραφτούμε και να μας δείξουν τον "καλό δρόμο". Να προσαρμοστούμε στη ρουτίνα, να προσανατολιστούμε στο κτίριο, άλλους low profile μαθητές να αναπτύξουν την κοινωνικότητά τους και να βρουν φίλους. Που να φανταστούμε τότε εμείς οι άβγαλτοι ότι όλο αυτό είναι ψάρεμα μελλοντικών ψηφοφόρων.
    Πρώτο και κύριο επιχείρημα του κάθε κομματόσκυλου είναι πως αν γραφτείς στο κόμμα θα έχεις σίγουρη επιτυχία στη σχολή σου. Οι τρόποι που το καταφέρνουν ποικίλλουν. Πρώτα απ'όλα η αποκλειστικότητα των βοηθητικών σημειώσεων και για τα πιο δύσκολα μαθήματα οι έτοιμες εργασίες. Παρένθεση εδώ. Έτυχε να πέσουν στα χέρια μου αυτές οι λεγόμενες σημειώσεις, κι όχι μόνο ήταν ελλιπείς, αλλά είχαν και πράγματα που δεν είχαμε διδαχθεί μέσα. Αυτό από μένα που δεν χάνω ούτε μία ώρα μαθήματος.
   Συνεχίζουμε λοιπόν.
   Άλλο ένα συνηθισμένο πλέον φαινόμενο είναι οι έξοδοι στα μπουζούκια της πόλης, όπου ο κάθε μπουζουκόβιος μπαίνει στο τρυπάκι να αδράξει την ευκαιρία αφού τα κόμματα έχουν φροντίσει για την υποτιθέμενη έκπτωση στο μπουκάλι. Όλο αυτό το τρυπάκι πάει πακέτο με τις γνωριμίες, τις παρέες και γενικά με την κοινωνικοποίηση του ατόμου υποσχόμενη μέχρι και τις γκομενοδουλειές.
   Σε μικρογραφία αν το δεις, τα ΤΕΙ, τα πανεπιστήμια κι όλες οι υπόλοιπες σχολές λειτουργούν με χάρες και ρουσφέτια. Το κάθε κόμμα, βέβαια, δεν κάνει όλες αυτές τις δράσεις από την καλή του την καρδιά αλλά για το ψάρεμα των ψηφοφόρων οι οποίοι στην τελική νιώθουν υποχρεωμένοι να τους ψηφίσουν άβουλα εντελώς χωρίς πολιτικό υπόβαθρο και συνείδηση.
   Επόμενο αυτής της κατάστασης είναι η εκλογή μιας παράταξης η οποία παίρνει γραμμή από μεγάλα κόμματα, δεν αντιπροσωπεύει ουσιαστικά τους φοιτητές και δεν προτάσσει σημαντικά θέματα στις συνελεύσεις. Το μόνο που ξέρουν είναι τσιγάρο-τάβλι-αραλίκι, ναι; Κατασκευάζουν έτσι μια "ιδεολογία", την οποία θα ακολουθήσουν οι φοιτητές και στη μετέπειτα ζωή τους, για τη διαμόρφωση μιας κοινωνίας που δεν μας χωράει όλους αλλά μόνο τους πελάτες-ψηφοφόρους.
   Η ψήφος που σου ζητάνε δεν είναι απλά ένα ηλίθιο χαρτάκι σε ένα φάκελο, σημαίνει ταυτόχρονα ότι ταυτίζεσαι με την ιδεολογία της κάθε παράταξης. Αυτόματα συναινείς και ταυτόχρονα παραιτείσαι από τις ιδέες σου και τους αφήνεις να αποφασίζουν για σένα. Έτσι καλλιεργούνται ηλίθιες λογικές με αποτέλεσμα πολλοί φοιτητές να μην μπαίνουν καν στον κόπο να ασχοληθούν με τα ζητήματα που τους αφορούν. Ψηφίζουν μια παράταξη και η συμμετοχή τους τελειώνει εκεί.

   Σήμερα είχα μια κουβέντα με την παρέα μου στη σχολή, όλοι συμφωνήσαμε πως παρά το εκπληκτικό ποσοστό αυτοδυναμίας που πήρε το πρώτο κόμμα, τίποτα δεν άλλαξε. Τίποτα.
Λάθος βασικά. Σταμάτησαν πια να μας παίρνουν τηλέφωνα κάθε μέρα επι δύο βδομάδες για να μας ρωτήσουν αν είμαστε καλά. Και να μην ξεχάσουμε να τους "βοηθήσουμε".

Περιττό να σας πω πως πια όλοι αυτοί οι αυτοδύναμοι νικητές γυρίσαν σε μετεκλογικούς ρυθμούς δηλ. πλήρους αδιαφορίας!

Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες.

 

Keep calm and...

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ, με μεγάλο ενδιαφέρον είναι η αλήθεια, τις επισκέψεις του blog. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα χωρίς να χρησιμοποιήσω στατιστικές και λοιπές επιστήμες πως η πιο δημοφιλής ανάρτηση είναι αυτή http://authpoupernaei.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που όλοι λέμε:

Εγώ το λέω πάντως. :Ρ Λοιπόν εκεί τα χάνεις, όσο μικρό ή μεγάλο είναι το πρόβλημα σου. Και μετά... τι; Ψάχνουμε το αποκούμπι μας...
Θέλω να πιστεύω πως ψάχνουμε έναν τρόπο, μια δικαιολογία, μια αφορμή να πιαστούμε από κάπου... Έλλειψη δύναμης και αποφασιστικότητας; Δεν ξέρω... Είναι ίσως αυτό το τόσο μικρό που θέλουμε για να συνεχίζουμε να προσπαθούμε και κυρίως να ζούμε γιατί αυτή τη ζωή ήρθαμε να τη ζήσουμε κι όχι να την αμελούμε...

 "Στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Αν δεν πάνε δεν είναι το τέλος!"

Προφανώς κι αυτή η φράση δεν είναι πανάκεια για κάθε δύσκολη στιγμή όμως σε βοηθάει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Βέβαια, μην ξεχνάτε και το άλλο. Υπάρχει κι άλλη μια φράση.

"THEY SAY THAT TIME CHANGES THINGS, but YOU ACTUALLY HAVE TO change THEM YOURSELF."

Αυτό από Andy Warhol.

Προσωπικά αν τα συνδυάσω και τα δύο καταλαβαίνω πως ναι, όλα θα πάνε καλά. Μην περιμένεις όμως να πάνε καλά όλα δια μαγείας. Πρέπει να βάλεις και το δικό σου χεράκι για να γίνει αυτό που επιθυμείς. Ένας έρωτας, υγεία, νέα δουλειά, νέα εμφάνιση, καλύτερη ζωή, όποια κι αν είναι η ευχή σου δεν μπορείς να περιμένεις άπραγος γι'αυτή. Τίποτα δεν μας χαρίζεται εδώ κι αυτό το έχω καταλάβει από όσα έχω αναθεωρήσει τον τελευταίο καιρό, από τα φιλικά μέχρι τα οικογενειακά και τα της δουλειάς.

Πάντως σίγουρα: 

Και στην τελική όλα θα πάνε καλά στο τέλος, ναι θα πάνε, πάντα με τη δική μας βοήθεια κι αν κάποτε όλα στραβώσουν 

χαχαχα! Καληνύχταααααααααααα!!! 

Keep calm and smile, παιδιά :-)

Ημερολόγιο

Δημιουργία νέας ανάρτησης. Πάμε!

Έχω πολλά να σας πω. Και τι δεν έγινε σε μια βδομάδα!

 Κυριακή μεσημεριανός καφές στη Μαρίνα Ζέας με βόλτα στο Πασαλιμάνι. Τα λόγια περιττά. 

 Καλή παρέα και καφές στην "Πισίνα". Είναι που τέτοιες μέρες που έχει έξω χαρά θεού, το χαίρεσαι να βλέπεις θάλασσα! Η φάση λέει "take me back". Με την πρώτη ευκαιρία έχω φύγει!

Ύστερα τα γνωστά. Ξανάνοιξε η σχολή μετά το Πάσχα. Τι ανυπομονησία είχα! Εντάξει, δεν σας δουλεύω, προφανώς και το προηγούμενο βράδυ δεν ήθελα να ξυπνήσω για να πάω. Μετά σκέφτεσαι όμως τον καφέ στο κυλικείο ή στα κιόσκια και όλες τις μαλακίες που θα λες με την παρέα των 16(!) ατόμων και χαζοχαίρεσαι. (Εδώ μια φίλη θα μου έλεγε "κούνα και τ'αυτάκια.") Γκρίνιαξα λίγο για το βαρύ πρόγραμμα αλλά στο τέλος το συνήθισα.
Σήμερα είχα και δουλειά. Την κοπανάω τις Παρασκευές από το μάθημα (άλλο που δεν ήθελα!). Τώρα που άρχισα να δουλεύω κατάλαβα πολλά πράγματα:
1) Έχω πει το ψωμί ψωμάκι και κάνω όση μπορώ περισσότερη οικονομία. Άκουσα και κάτι του στυλ "σιγά μωρή κι εσύ, 2 μήνες δούλεψες". Όταν εσύ θα πάρεις τον κωλαράκο σου από τον καναπέ θα τα πούμε. Τίποτα δεν σου χαρίζεται απλόχερα στη ζωή. Αν δεν κοπιάσεις, δεν θα μάθεις!
2) Εμείς οι άνθρωποι είμαστε καχύποπτοι και παράξενοι. Μια οδοντόκρεμα προωθώ σε ένα super market κυρά μου, όχι χασίσι!
3) και τελευταίο... η ευγένεια είναι η άλλη μισή αρχοντιά της καθαριότητας. Ακόμα κι ένα αγενές βλέμμα μπορεί να σε κάνει σκουπίδι. Θα μου πεις, εσύ φταις που τα παίρνεις κατάκαρδα. Ίσως να φταίω κι εγώ, δεν ξέρω...

Τώρα η φάση λέει "είμαι πτώμα". Αύριο πάλι δουλειά 10 με 6 το απόγευμα. Κουράγιο θα μου πω και θα σας καληνυχτίσω με χαμόγελο για να πάει καλά η αυριανή μέρα. Μέχρι τον κυριακάτικο καφέ στη θάλασσα εύχομαι να περνάμε αλλιώς κι αλλιώτικα, να ταξιδεύουμε για να ξεχνιόμαστε κι όλα τα άλλα έρχονται... :-)

Καλό βράδυ!!

Κυριακή του Πάσχα

Οικογένεια, φωνές και γέλια

γλυκά μες στα μέλια

Αρνάκι και κατσικάκι στα πιάτα

τσουγκρίσματα κόκκινα και μαχαιροπήρουνα να γλυκοκοιτάζουν τα πάντα

Ένας σκύλος να ζητιανεύει μια μπουκιά από τη μυρωδιά

Αμέθυστο κρασί στο ποτήρι,

τσιν τσιν! Και του χρόνου!

Κάπως έτσι ήταν το δικό μου Πάσχα. Το δικό σου; 

Χρόνια πολλά!!!