Photography

Καλησπέρα φίλοι και φίλες μου! Ήθελα μέρες τώρα να γράψω κάτι αλλά όλο κατέληγα κάπου που δεν ήθελα ή δεν μου άρεσε τελικά αυτό που έγραφα με συνέπεια να έχω προσθέσει ακόμη μερικές αναρτήσεις στα πρόχειρα.. :Ρ
Το λοιπόν, σήμερα μια φίλη μου από τη σχολή ανέβασε αυτό το video, το οποίο με συγκλόνισε και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Είναι συναρπαστικό το πως φαίνεται ο γαλαξίας και το πως μπορεί κάποιος να σε κάνει να ταξιδέψεις -έστω νοερά- εκεί που τραβήχτηκε ένα βίντεο ή μια φωτογραφία.
Αφού διάβασα και την περιγραφή, πήγα και στην σελίδα του φωτογράφου στο facebook όπου οι φωτογραφίες με συνάρπασαν ακόμη περισσότερο!
Ο Terje Sørgjerd νομίζω έγινε αυτομάτως ένας από τους αγαπημένους μου φωτογράφους. :)

"The Narrows" from Zion National Park, Utah.

"Paradise Pool" - in Dominica

"The Light of God" from Antelope Canyon, Page Arizona

"River of Love" - Zion National Park

"The Arctic Light"

The Total Lunar Eclipse, June 16th from Cappadocia in Turkey

Ελπίζω να σας άρεσαν κι εσάς όσο άρεσαν και σε εμένα. 

Καληνύχτα και καλή μας εβδομάδα :)

Προφανώς και μου λείπουν τα βράδια που μιλούσαμε.
Προφανώς και μου λείπουν τα μηνύματα που στέλναμε.
Προφανώς και μου λείπουν οι στιγμές που γελούσαμε.
Προφανώς και μου λείπουν οι φωτογραφίες που μου έστελνες.
Προφανώς και μου λείπουν οι χτύποι που έχανε η καρδιά μου όταν έβλεπα πως είχα μήνυμά σου.
Προφανώς και μου λείπουν οι ψαγμένες μουσικές που μου έστελνες.
Προφανώς και μου λείπουν όλες οι συμβουλές που μου έδινες.
Προφανώς και μου λείπουν οι στιγμές που παραλίγο να ζήσουμε απο κοντά.
Προφανώς και μου λείπουν οι στιγμές που έλεγα στον εαυτό μου πως δεν μου αρέσεις.
Προφανώς και μου λείπουν τα σχόλιά σου στο προφίλ μου στο facebook.
Προφανώς και μου λείπουν οι στιγμές που σου σχολίαζα κάτι και ήξερα για τι ακριβώς μιλούσες.

Προφανώς και μου λείπεις εσύ..! Προφανώς και μου λείπουν τα πάντα.
Είναι παράλογο, τόσο παράλογο...

Οι έρωτες καρδιά μου δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται, για να μπορούν κρυφά να κοροϊδεύουν τον καιρό...

Παίζουν τυφλόμυγα στο δρόμο τα παιδιά
κι είν' οι μορφές τους τρομαγμένα περιστέρια...

Μου έδειχνες το Σείριο μια βραδιά,
μα εγώ δεν είχα μάτια για άλλα αστέρια...

Τα χρόνια πέρασαν, περνάμε άλλη φάση
κι αν σε προσπέρασα δε σε έχω ξεπεράσει
όχι, δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει.

Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει
Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει.

Ποιον ξεναγείς απόψε στα άστρα του ουρανού σου
και με τα παραμύθια σου ποιον ξεγελάς
αυτά που τώρα τα θυμάσαι και γελάς
σου κλέβαν κάποτε τον ύπνο και το νου σου.
Τα χρόνια πέρασαν, περνάμε άλλη φάση
κι αν σε προσπέρασα δε σε έχω ξεπεράσει
όχι, δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει.

Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει
Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει...

Χωρίς τίτλο...

Μάλλον κάποια πράγματα πρέπει να τελειώνουν απότομα και απρόσμενα για να καταλάβεις την πραγματική αξία τους...

"Κοίτα να ντύνεσαι καλά κι έρχεται κρύο... Ξέρεις, δεν είπα πουθενά για μας τους δύο..."

Εδώ τα καλά βραβεία! :Ρ

Καλησπέρα πέρα για πέρα!!! :)

Να, είδα 2 βραβειάκια για μένα στο blog της τόσο γλυκιάς Lyriel, το ένα είναι αυτό

και το άλλο αυτό

Ευχαριστώ πολύ :) Η αλήθεια είναι πως χαίρομαι όταν γυρνάω σπίτι και βλέπω ένα σχόλιο από κάποιον ή ένα βραβειάκι ή οτιδήποτε! Χαμογελάω πάντα όταν τα βλέπω :)

Όπως είθισται, λοιπόν, θα τα δώσω κι εγώ σε μερικούς φίλους μου από εδώ μέσα που έχουν όμορφες αναρτήσεις και με εμπνέουν.

1. Η Νάντια, που είναι μικρή και γλυκιά και γεμίζει με αισιοδοξία τις αναρτήσεις της!
2. Η Summertime Blues που είναι περίεργη και μυστήρια αλλά παρόλ' αυτά λέει πολλά κι ενδιαφέροντα με λίγες λέξεις .
3. Η Κατερίνα που είναι πολύ ευαίσθητη και τα λέει χύμα και τσουβαλάτα, της το δίνω για να χαμογελάσει λίγο και να σταματήσει να γκρινιάζει! ;)


Αύριο Παρασκευή επιτέλους, δεν έχω μάθημα τις Παρασκευές. Αχ, πως πέρασε κι αυτή η βδομάδα! Ναι, σαν τη μάνα μου ακούγομαι τώρα.. Αλλά ρε σεις, πως πέρασε!? Ουφ, πάω για ύπνο. Καληνύχτααα!

Στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Αν δεν πάνε, δεν είναι το τέλος!

Άκου να δεις. Ήμουν έτοιμη να αρχίσω να σας γράφω πως τις τελευταίες μέρες όλους όσους βλέπω μου λένε πως δεν είναι καλά, πως η περίοδος που περνούν είναι δύσκολη, πως δεν ξέρουν πως να τα βγάλουν πέρα... Κι εδώ στα blogs το ίδιο διάβαζα...
Και στεναχωριόμουν μέρα με τη μέρα κι εγώ με διάφορα γεγονότα κι ήθελα να σας πω πως κι εγώ τα ίδια περνάω...
Και πως έχουν περάσει άπειρες σκέψεις από το μυαλό μου, πιθανές λύσεις, ευχές και όνειρα που έκανα πριν μερικά χρόνια για την περίοδο που ζω τώρα -τη φοιτητική.
Και πως τελικά κατάλαβα πως μάλλον ισχύει το ρητό <<Αλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει.>> Δηλαδή, άλλες είναι οι επιθυμίες του ανθρώπου κι άλλα ο Θεός προστάζει. 


Όμως να, σήμερα που καθόμουν εδώ στο μικρό μου λαπτοπάκι και διάβαζα απο δω και διάβαζα κι απο κει διάβασα κι αυτό το εξαιρετικό <<Στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Αν δεν πάνε, δεν είναι το τέλος!>>
Σαν να αναπτερώθηκα ρε παιδιά! Σαν να γέμισα ελπίδα πάλι! Αισιοδοξία, χαρά! Αυτά μας έχουν μείνει ρε γαμώτο, αυτά μόνο! Και σε αυτά δεν θα έπρεπε να στηριζόμαστε? Με αυτόν τον τρόπο προσπερνάμε τις δυσκολίες και προχωράμε στη ζωή μας για το καλύτερο... Γι'αυτό φιλαράκια μου, όποτε νιώθετε άσχημα να διαβάζετε αυτή την προτασούλα, εγώ την έγραψα ήδη σε χαρτί και την κόλλησα κατευθείαν στον φελλοπίνακά μου. Θα της ρίχνω μια ματιά που και που... 

Ταίριαξε ακριβώς... ;-) 

Καλό βράδυ... 

Αναστασία ♥

Όλα αυτά που ήταν σκέψεις

Τα γεια που είπαμε
Οι λέξεις που κρύψαμε
Τα ναι και τα όχι που επιδιώξαμε
Οι σκέψεις που κάναμε
Αυτοί που γνωρίσαμε κι αυτοί που αγνοήσαμε
Οι κλεφτές ματιές που ρίξαμε
Οι απόψεις που μοιραστήκαμε
Τα τραγούδια που ακούσαμε
Τα συνθήματα που φωνάξαμε
Τα γέλια που ρίξαμε
Οι στιγμές που καθίσαμε κι αυτές που τρέξαμε
Τα μέρη που ζήσαμε και κάναμε πως τα ξεχάσαμε
Τα φώτα που σβήσαμε
Όση σκόνη γίναμε
Το χρώμα που δώσαμε
Τα λάθη που κάναμε αλλά δεν παραδεχτήκαμε
Οι φωτογραφίες που είδαμε
Η αγωνία που ομολογήσαμε
Τα όνειρα που φανερώσαμε
Τα μηνύματα που στείλαμε
Τα τηλέφωνα που δεν πήραμε
Οι ευχές που χαρίσαμε
Οι δρόμοι που περάσαμε
Κι όλα αυτά που προσπεράσαμε
Μακάρι να τ'αλλάζαμε.

Η ζωή νά 'ταν το τιμόνι που θα οδηγούσαμε!
Θα το πηγαίναμε εκεί που θέλουμε και θα ζωγραφίζαμε το χαμόγελο στα πρόσωπά μας, τα πρόσωπα που θέλουμε να βλέπουμε καθημερινά στο είδωλο του καθρέφτη μας...

Οι μικρές στιγμές που αξίζουν

Καλησπέραααααα! Ωπ, άλλαξε κι η ώρα! Μπαίνει ο χειμώνας για τα καλά. Τι κάνετε? 
Αυτές τις μέρες ήμουν στο χωριό μου το Λεχούρι.

Εντάξει, δεν φαίνεται και πολύ στη φωτογραφία :Ρ Νομίζω πως θα έπρεπε να αφιερώσω ένα blog post στο χωριουδάκι μου κάποια στιγμή!

Ήμασταν όλοι μαζί, οικογενειακώς και μ'άρεσε πολύ τελικά! Οι γονείς μου, ο αδερφός μου, το σκυλί μας κι εγώ. Να σας δείξω και τη μικρή μας μιας και την ανέφερα:

Κι εδώ η μανούλα μου κι εγώ:

Δυστυχώς, συνειδητοποιώ πως με όλους τους ρυθμούς της καθημερινότητας στις πόλεις "χανόμαστε" με την οικογένειά μας κι έτσι χάνουμε μικρές αλλά μοναδικές στιγμές. Άθελά μας...

Οι ατάκες που πετάγονται την ώρα της μπιρίμπας το βράδυ απλά δεν υπάρχουν... :)
Καληνύχτα φιλαράκια μου!

Αλήθειες που κρύβονται

Ξεκινώ αυτή την ανάρτηση χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θα γράψω ή γιατί θα γράψω... Χμ, ίσως το γιατί να το ξέρω -γιατί θέλω απλά να πω και να γράψω αυτό που σκέφτομαι τώρα.
Ξεκίνησε η σχολή μου! :) Ναιιιι! Ξεκίνησαν τα μαθήματα, όλα καλά. Σήμερα κάναμε "Γενική Λογιστική" και γούσταρα πολύ με την όλη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, η καθηγήτρια απίστευτη και τα παιδιά πολύ πιο χαλαρά απο χθες που ήταν η πρώτη μέρα. Παρένθεση, η πρώτη μέρα ήταν απαίσια, αναρωτιόμουν πότε θα ανοίξει η γη να με καταπιεί, να μην υπάρχω εκεί, σε αυτήν την αίθουσα με τους 60 άγνωστους. Όμως κάθε αρχή και δύσκολη δεν λένε? Ας μου πει κάποιος ναι, έτσι λένε... 

Σας έχει τύχει ποτέ να βρεθείτε σε μια παρέα και να χαθείτε στις σκέψεις σας και σε όλα αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα; Μου συνέβη σήμερα. Παράξενο είναι... Δηλαδή δεν ξέρω ακριβώς, απλά έβλεπα τους φίλους μου και λέγαν βλακείες και τσιλιμπουρδίζανε και πειραζόντουσαν κι εγώ δεν ήμουν τόσο εκεί όσο είμαι συνήθως...

Γυρνώντας σπίτι πέτυχα αυτή την αφίσα

"Αλήθειες που κρύβονται και έρωτες που θα φανερωθούν σε έναν μόνο χορό.."

Το τανγκό και τα Χριστούγεννα... Είναι δύο πράγματα που λατρεύω σε αυτή τη ζωή. Τα Χριστούγεννα γιατί είναι πανέμορφα με λαμπάκια και χαρά και γιορτές και φαγητά και όλα αυτά που σε κάνουν να χαμογελάς! Το τανγκό γιατί μετά τα μαθήματα λάτιν που έκανα το λάτρεψα... Δεν υπάρχει πιο ερωτικός χορός από το αργεντίνικο τανγκό... Κάποια στιγμή θα ξαναπαρακολουθήσω μαθήματα, θα επιλέξω το τμήμα του αργεντίνικου και θα μάθω όλες τις κινήσεις απ' έξω... Το θέλω τόσο πολύ! ♥

Τελικά, που θέλω να καταλήξω... 

Μέχρι την τελευταία στιγμή της μέρας κάτι μπορεί να δεις, να ακούσεις, να διαβάσεις που θα σου αλλάξει τελείως την διάθεση και θα σε κάνει να βάλεις ακόμα ένα όνειρο στο μυαλό σου...

•Περιμένω λοιπόν με μεγάλη ανυπομονησία τα Χριστούγεννα για να στολίσουμε το δέντρο μας, να φάω πολλά σοκολατάκια lacta και ferrero και ιον αμυγδάλου (η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή άλλωστε ;-) ) και να πάω ατέλειωτες βόλτες στο στολισμένο Σύνταγμα και την απίστευτη Ερμού...

•Μέχρι τα Χριστούγεννα υπόσχομαι στον εαυτό μου να κάνω ένα ταξίδι... "Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε..."

•Επίσης λέω από το 2012 να γραφτώ για εκείνα τα μαθήματα τανγκό. Έχω τα παπούτσια στην ντουλάπα και νιώθω να μου φωνάζουν πως παρακάθισαν στο ράφι για παπούτσια χορού και πως θέλουν να χορέψουν.

•Θέλω να ερωτευτώ. Και να με ερωτευτούν...

•Θέλω να σταματήσω να λέω θέλω γιατί μου φαίνεται πολύ εγωιστικό και αυταρχικό...

Τελικά, θέλω να είμαι πιο ζωντανή, πιο δραστήρια, πιο τολμηρή, πιο εγώ. 

Να έχετε ένα όμορφο βράδυ...

Αναστασία ♥

Δεν το ήθελε η μοίρα... Μην φοβηθείς τη φωτιά!

Κοίτα, κοίτα...
Τι είναι η στάχτη; Κοίτα...
Κοίτα, κοίτα, κοίτα...
Μη φοβηθείς την φωτιά!
Μια σαΐτα στου καημού την πλάτη, μια σαΐτα που σε πονάει με τον νοτιά...

Τόσο καιρό δεν ήξερα πόσα καρφιά χωράει, τόσο καιρό δεν ήξερα μια σταυρωμένη αγάπη. Όχι αγάπη, όχι αγάπη μόνο του άπιαστου η ψευτιά...

Νομίζει η καρδιά πως μισεί ό,τι αγαπάει και ό,τι φοβάται να βρει κι είναι δειλός του Σαββάτου ο πηλός, άγγελος απατηλός... Ψάχνεις και 'συ σαν καδένα μισή τ' άλλο μισό κι αν είμαι εγώ... Δεν το 'θέλε η μοίρα μαζί...

Κοίτα, κοίτα...
Τι είναι η στάχτη; Κοίτα...
Κοίτα, κοίτα, κοίτα...
Μη φοβηθείς την φωτιά!
Μια σαΐτα στου καημού την πλάτη, μια σαΐτα που σε πονάει με τον νοτιά...

Τόσο καιρό δεν ήξερα πόσα καρφιά χωράει, τόσο καιρό δεν ήξερα μια σταυρωμένη αγάπη. Όχι αγάπη, όχι αγάπη μόνο του άπιαστου η ψευτιά...