Να μπορούσα να σου χάριζα για πάντα ένα χαμόγελο!

Ένα κλικ κι άλλο ένα κι έρχομαι πιο κοντά.
Συνεχώς σκέφτομαι πως να λύσω τα προβλήματα ή έστω να διαγραφούν με κάποιο μαγικά απίστευτο τρόπο κι όλα να κυλήσουν σα βροχή, σα νερό...
Δίνεις το είναι σου για να βοηθήσεις και δεν κάνεις τίποτα στο τέλος... Όχι επειδή δεν θες, αλλά επειδή δεν σου το επιτρέπουν. Οι τρίτοι, οι ξένοι. Δεν είσαι αρκετά καλός γι'αυτούς, λένε.
Προβλήματα εκεί, εδώ και δεν μπορώ να τ'ακούω άλλο, αλήθεια δεν μπορώ.
Σήμερα παραιτήθηκα όλο καμάρι για ένα καλύτερο αύριο, πήρα τα οφειλόμενα κι έφυγα.
Κι αύριο γράφω Management και δεν ξέρω τίποτα! Ξενύχτι για διάβασμα, ολέ!

Μωρέ, δεν με νοιάζει, έρχεται η Παρασκευή και θα ντυθώ Κλεοπάτρα στο στέκι κι όλα καλά.
Μόνο με νοιάζει που δεν βλέπω πια 2 χαμόγελα. Ένα της μαμάς κι ένα της γιαγιάς. Κι εκεί είναι που θέλω να βοηθήσω. Σκάει το χειλάκι στην αρχή αλλά μετά σκεφτόνται την κατάσταση -ξέρεις, τη γνωστή- και πάλι πίσω. Κι αυτό δεν μπορώ. Τουλάχιστον έχουν μείνει αυτά τα αληθινά χαμόγελα των ανθρώπων που σε βλέπουν μετά από χρόνια και ξέρεις πως θα έρθουν καλύτερες μέρες. "Πόσο χάρηκα που σε ξαναείδα!" Μέχρι και τα μάτια του το έλεγαν...

υ.γ. το χθεσινό το τήρησα. το ποτήρι παραμένει μισογεμάτο.
Μέχρι την επόμενη φορά κοίτα να περνάς αλλιώς κι αλλιώτικα! Και σκάσε ένα χαμόγελο γιατί μερικοί το έχουν ανάγκη...
Μια καληνύχτα κι ένα φιλί :*

Βήμα βήμα...

Όλα απόψε μιλούν και σε παρακαλούν να γυρίσεις φωνάζουν...

Κι ό,τι ζήσαμε χτες σαν παλιές μουσικές νοιώθω να μ' αγκαλιάζουν...
Όλα απόψε μιλούν για παλιές μας στιγμές που δε λένε να σβήσουν
κι εγώ πάλι ζητώ μυστικά και φιλιά που τα πήρες μαζί σου...

Βήμα-βήμα νοιώθω πως θα γυρίσεις, σαν το κύμα να με νανουρίσεις...

Μα τα βράδια όλα στο ίδιο χρώμα, γκρίζα πάντα και δεν ήρθες ακόμα...

Τι ωραίες στιγμές να σε νοιώθω παντού, γύρω να σ' ανασαίνω..

Πάλι να μου γελάς, για ζωή να μιλάς και εγώ να σωπαίνω...

Τι ωραίες στιγμές να σε βλέπω ξανά στ' άδειο σπίτι να μπαίνεις
κι όταν θα με φιλάς λίγα να μου ζητάς και πολλά να μου παίρνεις...

I'll bring you the stars, to be with you...
And if it is cold, I will fly high..
The moon is so close, I can carry it.

Mmmmmmm.......  Please don't cry...

 Καλό ξημέρωμα κόσμε... Λέτε αύριο να ξεκινάει μια καλύτερη εβδομάδα; Ίσως... Αν δούμε το ποτήρι μισογεμάτο.. Τα φιλιά μου χχ

Πέμπτη βράδυ

"Για πες μου εσύ που όλα τα ξέρεις... Ποιος είναι ο δρόμος για τ'αστέρια;"

Ε; Για πες μου... Γιατί τον ψάχνω τελευταία μα δεν υπάρχει ούτε στο χάρτη! Χάλασε κι εκείνο το ρημάδι το GPS και δεν δείχνει τίποτα η οθόνη. Λάθος, ξέχασα, η ζωή δεν έχει GPS μωρό μου!

Ωπ, κάτσε. Για δες... Να! σαν κάτι να φαίνεται εκεί. Σαν να ξεκινήσαμε ανέλπιδα και να συνεχίζουμε με ελπίδα... :)

Έλα την ώρα που χαράζει...

Καλό βράδυ, καλό ξημέρωμα. 

Μόνο σκέψεις για την εβδομάδα που πέρασε

3.30 πμ. Ξημερώνει Κυριακή...
Πριν λίγο γύρισα σπίτι και κάθομαι και σκέφτομαι πως έπρεπε να είχα ανοίξει και κανά βιβλίο. Δε βαριέσαι, θα διαβάσω σήμερα...
Αυτή η βδομάδα ήταν τόσο γεμάτη από όλα τα συναισθήματα κι όλο αναρωτιέμαι πως τα φέρνει η ζωή...

Μια κοπέλα ξέσπασε σε κλάμματα για τον άδικο κι άτυχο φίλο της που έμεινε παράλυτος... Στενοχώρια.
Πήρα το πρώτο μου δεκάρι σαν φοιτήτρια στα Μαθηματικά. Χαρά!
Κάποιος άλλος τράκαρε όμως καμιά δεκάρα δεν δόθηκε... Αδιαφορία. Ίσως και λίγος θυμός.
Ένα κορίτσι έκανε εξετάσεις για τον θυρεοειδή της... Και φοβάται μήπως ο όζος της εξελιχθεί σε καρκίνο... Φόβος και θέληση...
Η Β. βρήκε τον έρωτα της ζωής της... Με τον οποίο δεν θα είναι μαζί. Όχι ποτέ, απλά όχι ακόμη. Προσμονή κι έρωτας.

Κι άλλα παρόμοια και μη, όλα τα συναισθήματα λίγο απ'όλα κάθε φορά... Κάτι λείπει ώρες ώρες... και κάποιος...
Το πρόβλημα είναι πάντα πως αυτός ο άλλος, ο κάποιος, θα σε προβληματίζει. Μένεις πίσω να καπνίζεις ένα τσιγάρο και να σκέφτεσαι πως πάντα πας αργά, ποτέ δεν μπορείς να τα καταφέρεις. Και βλέπεις πως δεν γίνεται τίποτα κι επανέρχεσαι σε μια πραγματικότητα που έχει άλλα προβλήματα...

Μα, τι άλλα? Αν άλλαζαν έτσι απλά θα τ'άλλαζες... Ήθελα ν'αλλάξω πολλά, αλλά μόνο τον εαυτό μου αλλάζω κι αυτός είναι ατίθασος και πεισματάρης, είναι ξεροκέφαλος και τα παρατάει αμέσως, δεν αλλάζει εύκολα... Μα ψάχνεις το θάρρος και λες θ'αλλάξεις ό,τι μα ό,τι μπορείς αυτή τη φορά και να που τελικά αναπτερώνεσαι... Μέχρι να έρθει η στιγμή για το επόμενο τσιγάρο.

We're caught in a trap!

Και ξαφνικά βάζει το ραδιόφωνο αυτό το τραγούδι. Κι όλη η μέρα αλλάζει ξαφνικά κι από περίεργη γίνεται κεφάτη. Και μαζί με μένα που χορεύω χοροπηδάει κι η Μάγια πάνω στο κρεβάτι -ώρα για παιχνίδι λέει. :-)

We're caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Why can't you see
What you're doing to me
When you don't believe a word I say?

We can't go on together
With suspicious minds (suspicious minds)
And we can't build our dreams
On suspicious minds

So, if an old friend I know
Stops by to say hello
Would I still see suspicion in your eyes?

Here we go again
Asking where I've been
You can't see these tears are real
I'm crying (Yes I'm crying)

We can't go on together
With suspicious minds (suspicious minds)
And be can't build our dreams
On suspicious minds

Oh let our love survive
Or dry the tears from your eyes
Let's don't let a good thing die
When honey, you know
I've never lied to you
Mmm yeah, yeah

We're caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Why can't you see
What you're doing to me
When you don't believe a word I say?

Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby

Don't you know I'm caught in a trap

Τα χρόνια μέσα απ'τον καιρό.... Και τα χαμόγελα.

Γυρνάω από τη γιαγιά μου. Μιας και πήγαινα σπίτι είπα να περάσω πρώτα να τη δω λίγο -παραπονιόταν πάλι τις προάλλες. Απλά σταμάτησα 3 ορόφους πιο κάτω. Εκεί ήταν, στην κουζίνα, έλυνε τον Γρίφο της και κάπνιζε το τσιγαράκι της! Κλασσικά.
Θα μου πεις, δεν είναι και πολλές γιαγιάδες με το τσιγάρο ε. Είναι trendy η δική μου, έτσι λέει σε όλους. Δεν θα την διαψεύσω :)
Η φάση σήμερα έλεγε λαϊκή, η γιαγιά πάντα πάει "για να χαζέψει". Το λοιπόν, άρχισε κι έλεγε την ιστορία της τη σημερινή. Είδε λέει τον Θοδωρή τον Μπέλτσο -ξέρεις, τον γιο της Ευθυμίας που έμενε εκεί στο τάδε σπίτι, στην χ γωνία κλπ κλπ κλπ! Δεν τον ήξερα αλλά δεν της έφερα αντίρρηση. Μετά την έχασα λίγο, αρκούσε που μιλούσε και χαμογελούσε. Την άκουσα στο τέλος να λέει πως γέρασε πια, "τα μάτια της εγινήκαν σαν τις θρούμπες και το πετσί της σαν σταφίδα".
Πλέον, λίγο αργά, καταλαβαίνω την αξία των παππούδων και των γιαγιάδων. Ο ένας παππούς, ο αγαπημένος μου, πέθανε όταν ήμουν Β΄ δημοτικού. Μετάνιωσα που δεν πήγαινα να κάτσω μαζί του παρά μόνο όταν έπαιζε η τηλεόραση τον Ρεξ. Αλλά κι 6 χρονών όταν είσαι δεν καταλαβαίνεις πολλά... Να σας πω, εγώ τον νιώθω εδώ... Όπως και τη νονά μου, πάντα εδώ... Κι ας την γνώρισα μόνο για μια βδομάδα, πέρασαν 18 χρόνια και νιώθω πως είναι πάντα δίπλα μου όταν φιθυρίζω ένα "Λιλή..;" Κι η μάνα μου λέει πως είμαστε ίδιες, τόσο ίδιες...
Δεν ξέρω τι με έπιασε και τα γράφω, δεν τα λέω ούτε τα γράφω ποτέ σε κανέναν αυτά. Απλά αυτό το βράδυ μου λείπουν πολλοί άνθρωποι και δυστυχώς δεν είναι εν ζωή. Θά 'θελα να έφευγαν λίγο αργότερα, να προλάβαινα να τους πω πως είναι μοναδικοί για μένα...


*Και λέει ο Θοδωρής τη γνώρισε από το βλέμμα, γιατί η γιαγιά είχε κάτι μάτια μεγάλα. Έτσι λέει, σαν τα δικά μου. Ούτε εκεί έφερα αντίρρηση. Της έδωσα άλλη μια φορά την υπόσχεση που της δίνω πάντα, της είπα "καληνύχτα γκράνμα". Στο τέλος χαμογελούσα κι εγώ... Κι ήταν όμορφα!

Καληνύχτα λοιπόν. Φιλιά, όνειρα γλυκά!

Across the universe

Γεια σας φίλοι μου... ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!! ♥ Εντάξει, μην φωνάζετε, ξημερώνει 16 του Γενάρη στην Ελλάδα, η γιορτή μου είπαν κρατάει 40 μέρες οπότε δεν έχω αργήσει και πολύ θαρρώ!
Νομίζω η χρονιά που έφυγε δεν ήταν τόσο καλή όσο θά'θελα αλλά χάρηκα γιατί γνώρισα έστω και μέσω του διαδικτύου άτομα με τα οποία είτε ήρθαμε κοντά είτε γνωριστήκαμε μέσω αυτών που γράφουμε εδώ, στην μπλογκόσφαιρα!
Αναφερόμενη εδώ δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν σας, γράφετε όλοι τόσο όμορφα κείμενα και χαίρομαι που τα διαβάζω, ακόμη κι αν δεν κάνω κάποιο σχόλιο να ξέρετε τα διαβάζω. :)
Τώρα να αναφερθώ σε σελίδες εκτός του blogspot. Είναι μια κοπέλα, τι κοπέλα δηλαδή! Κοπελάρα! ;-) Καταλαβαίνει ό,τι κι αν γράψω και δεν ξέρει και τίποτα, δεν της έχω πει τίποτα, αυτό είναι το θέμα... Απλά καταλαβαινόμαστε! Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είναι η Έλενα. Θα της αφιερώσω λοιπόν αυτό το ποστ και θα ευχηθώ και στην Έλενα και σε σας και σε μένα να έχουμε καλή χρονιά με υγεία κι ευτυχία κι έρωτα βρε παιδιά! Καληνύχτα μου, μας, σας...

Α και Έλενα, αυτή η νύχτα με το καλό φαΐ, το καλό κρασί και την καλή μουσική θα γίνει μέσα στο 2012... Πρέπει...!!! ♥

Τα φιλιά μου σε όλους.

Αναστασία :)

Τι πετάω και τι κρατάω από το 2011

Δόθηκε η ιδέα από μια κοπέλα στο Twitter και voila! ;)

Θα πετάξω (με μεγάλη δύναμη και θα φωνάξω "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ"):

• Τις στιγμές των Πανελλαδικών, όλα αυτά τα κλάμματα και το άγχος
• Εκείνη τη ΡΗΜΑΔΑ τη μέρα που βγήκαν τα αποτελέσματα κι έκλαιγα περισσότερο απ'όταν βγήκα από την κοιλιά της μάνας μου, απογοητευμένη και νομίζοντας πως τα όνειρά μου κατέρρευσαν
• Τα ατέλειωτα ξενύχτια για διάβασμα κι ασκήσεις... Κι ειδικότερα εκείνο που είχα κάτσει μέχρι τις 5 το ξημέρωμα...
• Τα 10 κιλά που έβαλα σε 9 μήνες (δηλαδή κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών)
• Όλα τα άσχημα που άκουσα, έμαθα, έζησα και με πήγαν πίσω
• Τους ανθρώπους που με άφησαν πίσω είτε ηθελημένα είτε όχι, μάλλον τους άφησα κι εγώ για να καταλήξει έτσι...

 Θα κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου:

•   Τη στιγμή που άφησα το στυλό κάτω και παρέδωσα το τελευταίο μου γραπτό, δεν ήξερα τι νιώθω. Κάτι σαν ελευθερία και θλίψη μαζί, για τις στιγμές που έρχονται και για τις στιγμές που φεύγουν αντίστοιχα
• Τις συναυλίες και τις βόλτες και όλες μα όλες αυτές τις εξόδους που τόσο είχα πεθυμήσει να κάνω αλλά δεν μπορούσα. Η συναυλία του υπεραγαπημένου μου Φοίβου Δεληβοριά στο Earth, Wind & Music Festival , η συναυλία του υπέροχου Κωστή Μαραβέγια στην Τεχνόπολη του Κεραμεικού και το απλά-απίστευτο-σου-λέω Ark Festival !♥
• Τον ύπνο και τις διακοπές... Αχ αυτές οι διακοπές..! Όμορφες στιγμές, ξέγνοιαστες. Να μην σε νοιάζει!
• Τη στιγμή που κράτησα στην αγκαλιά μου το σκυλί μου για πρώτη φορά... Το υπέροχο πλασματάκι μου που σε λίγες μέρες γίνεται 10 μηνών!
• Και τέλος, το πόσο μ'αρέσει αυτό που ζω τώρα... Τα γέλια που ρίχνουμε... Και τους ανθρώπους που μου στέκονται σε κάθε στιγμή της ζωής μου, κάθε μέρα και λεπτό και μου δείχνουν πως ΑΞΙΖΟΥΝ να βρίσκονται στην καθημερινότητα μου.

Με το καλό να έρθεις 2012, με το καλό να φύγεις 2011... Όσο δύσκολο/έντονο/σύντομο/κουραστικό αλλά και όμορφο/γλυκό/χαρούμενο ήσουν!
Πείτε μου κι εσείς τι κρατάτε και τι πετάτε από το 2011, ανυπομονώ :)

Τα μπλουζ της άγριας νιότης

*Χαράματα Τετάρτης*

Τακούνια ακούγονται να περπατούν στο δρόμο, κλακ-κλακ. Αυτός ο ήχος από τα καινούρια της τακούνια. Να πάλι, σκεφτόταν μόνο αριθμούς. Παρά τη δουλειά, το τρέξιμο, την κούραση, την αυπνία ένιωθε κι εκείνη σαν να είναι ένας ακόμη αριθμός μέσα στη μεγάλη πόλη που σε λίγο θα έσβηνε τα φώτα της, θα φορούσε το λαμπερό της χαμόγελο και θα ξεχνούσε ό,τι συνέβη εκείνο το βράδυ, όπως και κάθε φορά.

-Γεια! -...γεια σου.
-Είσαι καλά; Πόσος καιρός πέρασε. Άλλαξες... -Όλα μια χαρά. Όλα έχουν βρει μια τάξη... Όλα καλά. Όπως παλιά.
-Χαίρομαι! Θα κάτσεις για ώρα; -Ίσως, για άλλο ένα ποτό. Εσύ;
-Κι εγώ κάπως έτσι. Χάρηκα που σε συνάντησα! -Παρομοίως. Καληνύχτα.

...

-Χορεύουμε? Θυμάμαι πάντα σ'άρεσε το tango. 

Τα χέρια σμίγουν, τα σώματα αγκαλιάζονται και τα βήματα χορεύουν μόνα τους στον ρυθμό...

Και το tango έγινε μπλουζ, και το μπλουζ τραγούδι χωρίς μουσική που, όμως, συνέχισε να συνοδεύει κάθε βήμα, κάθε λέξη, κάθε κλακ-κλακ μέχρι που χάραξε και τα μπλουζ της άγριας νιότης ακόμη ηχούσαν σαν κάτι γλυκόπικρο μα έντονο...

-Άκου... Θέλει φωτιά και πάθος και λάθη και χρώματα μοναδικά... Γιατί αυτή είναι η μόνη συνταγή που θα μπορέσει να σου δώσει τη ζωή..! Σςςς... Κοίτα... Ξημέρωσε...

-Μη, μη με γυρνάς πίσω... ¨Εφυγαν πια οι σκέψεις για το τότε. Ξέρεις, έμαθα να κοιτάω μπροστά.

Και να, τα κλακ-κλακ, τώρα πιο γρήγορα, βροχή, το βήμα όμως κουρασμένο...

 

 Το βλέπεις? Ψάξ'το, θα το δεις. 

Ψάξε... για τα κρυμμένα "σ'αγαπώ" στους ξεβαμμένους τοίχους!

Κοίτα... Να, βρήκα ένα.

 

Παιδιά, παιδιά! Είμαι ακόμη εδώ... Σας έχω χάσει τελευταία, δεν προλαβαίνω, με τούτα και με κείνα σχεδόν δεν ανοίγω καθόλου τον υπολογιστή!
Αχ και που λέτε, τι να σας πρωτοπώ! Έχω γίνει ένα με το πνεύμα των Χριστουγέννων, χαρά και τσαχπινιά συνέχεια φάση! Εντάξει, παιδευόμαστε λίγο στη σχολή, δεν πολυδιαβάζω ακόμη να πω την αλήθεια μου. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, αυτή η περίοδος είναι πολύ όμορφη! Καινούριες παρέες, βόλτες, γέλια, βλακείες στο κυλικείο..
Έμαθα και Jungle Speed, αμέ! :Ρ Τώρα, θα μου πείτε τι είναι το Jungle Speed..; Λοιπόν, είναι ένα τέλειο παιχνιδάκι με κάτι χαρτιά με σχήματα και το όλο θέμα βασίζεται στα αντανακλαστικά! Είναι πολύ παρεϊστικο!
Α, και πήγα την Κυριακή και είδα εκείνη την ταινία για την οποία σας έλεγα εδώ. Το Τανγκό των Χριστουγέννων. Να τη δείτε οπωσδήποτε έτσι, δεν χρειάζεται καν να το πω ;)

Αυτά τα νέα μου, πείτε μου και τα δικά σας! Σας φιλώ, καληνύχταααααα!

Κι ένα τραγούδι που το έχω στο repeat...